Położona na wzgórzach rzeki Piotrkówki, gmina jest ściśle związana z pobliskim Cieszynem. Mieszkańców grodu nad Olzą kusi spokojem i sielskością, a turystów wieloma cennymi zabytkami.

Wieś Zamarski pojawia pierwszy w dokumentach l z 1223 r., jest więc nie tylko najstarszą osadą gminy, ale jedną z najstarszych na całym Śląsku Cieszyńskim. Nazwę Hażlachu, podobnie jak pobliskich Kończyc, odnajdujemy w dokumentach z 1305 r. Lesiste tereny dzisiejszej gminy były ulubionym miejscem polowań książąt i hrabiów (w późniejszych latach tradycję tę podtrzymywał także prezydent Ignacy Mościcki) - nazwa wsi Hażlach ma właśnie związek z łowami i najprawdopodobniej pochodzi od niemieckiego Hansenloch "zajęcza jama".

Początkowo wszystkie wsie były majątkami książąt cieszyńskich, którzy począwszy od XV w., zaczęli je dzielić, a następnie nadawać i sprzedawać. Właściciele zmieniali się nader często. W 1625 r., podczas wojny trzydziestoletniej, w Zamarskach starły się wojska cesarskie i szwedzkie. Wieki XVIII i XIX to dla tutejszych wsi okres klęsk żywiołowych. W 1710 r. na skutek dużej powodzi Olza przesunęła się z Podobory do Pogwizdowa, niszcząc domostwa, które stały jej na drodze.

W latach 1847 - 48 tereny dzisiejszej gminy nawiedziła zaraza, która zdziesiątkowała mieszkańców - w Pogwizdowie przeżyły tylko dwie rodziny. Wielu straciło życie podczas I i II wojny światowej, o czym przypominają liczne pomniki wzniesione na terenie gminy. W 1945 r. tutejsze wsie ucierpiały od pocisków radzieckich, dział i bombardowań. Do tej pory w hażlaskiej ziemi znajdowane są niewybuchy i odłamki.