Kojarzona w całym kraju z Adamem Małyszem, jest obecnie największym ośrodkiem turystyczno-wypoczynkowym i sportowym Beskidu Śląskiego. Położona w dolinie Wisły i jej górskich dopływów, jest także miejscem żywego kultywowania folkloru.

Pierwsi osadnicy, którzy pojawili się na tych terenach na przełomie XVI i XVII w., byli drwalami pracującymi dla książąt cieszyńskich. W tym samym czasie przybyli tutaj Wołosi, przynosząc kulturę pasterską i szałaśniczą. Pierwszy dokument, wspominający o Wiśle, pochodzi z 1615 r. Jeszcze w 1. pół. XVII w., z polecenia księżnej Elżbiety Lukrecji, Wisła została wpisana do urbarza księstwa cieszyńskiego. W XVII w. dotarli tutaj habsburscy zarządcy, którzy zmusili miejscową ludność do pracy na folwarku w Górkach i w cieszyńskiej gorzelni. Protestanci, ukrywając się przed prześladowaniami, organizowali tajne nabożeństwa w pobliskich lasach, m.in. na stokach pod Bukową. Prawa religijne uzyskali w 1781 r. na mocy patentu religijnego cesarza Józefa II.

Gospodarka szałaśnicza, która przeżywała rozkwit w XVIII w., w następnym stuleciu prawie zupełnie upadła na rzecz gospodarki leśnej. Stało się tak za sprawą księcia sasko-cieszyńskiego Alberta, który zaczął ograniczać swobody góralskie. Góralom odbierano tereny, wykupione niegdyś przez ich przodków, i zmuszano ich do płacenia za nie czynszu. Wisła uchodziła wprawdzie za najbardziej buntowniczą wieś, ale niewiele jej to pomogło - ostateczny upadek pasterstwa w Beskidach związany był ze zniesieniem serwitutów leśnych w 1853 r.

Wiek XIX zapisał się jednak w dziejach Wisły jako okres rozwoju - w 1837 r. powstaje droga łącząca ją z Ustroniem, mieszkańcy wznoszą szkoły i kościoły. Do źródeł Wisły ściągają także pierwsi badacze i turyści, m.in. geograf i poeta Wincenty Poi (1843). Pod koniec XIX w. przyjeżdża tu pochodzący z Radomia Bogumił Hoff (1829 94), badacz kultury ludowej, współpracownik Oskara Kolberga, autor pierwszej syntezy etnograficznej regionu pt. "Lud cieszyński, jego właściwości i siedziby" (1888). Śmiało można go nazwać odkrywcą Wisły, ponieważ tak się nią zachwycił, że propagował jej walory wśród swoich przyjaciół, a także w prasie. Syn Bogumiła - Bogdan Hoff - wespół z warszawskim psychologiem, filozofem i niebanalnym wynalazcą, dr. Julianem Ochorowiczem (1850 - 1917) wybudował kilka pierwszych, drewnianych pensjonatów. W następnych latach wypoczywali w Wiśle m.in. Maria Konopnicka, Bolesław Prus czy Władysław Reymont. W 1911 r. otwarto nowoczesny zakład kąpielowy (zniszczony w 1915 r. przez powódź) i tego samego roku Rząd Krajowy w Opawie oficjalnie uznał wieś za letnisko.

Lata międzywojenne przyniosły dalszy rozwój Wisły jako ośrodka letniskowego i narciarskiego. Powstał m.in. Dom Zdrojowy, basen i skocznia narciarska w Głębcach, a przed coraz liczniejszymi turystami otwierały swe podwoje kolejne pensjonaty. W okresie II wojny światowej zajęli je niemieccy żołnierze, a miejscowe rodziny często deportowano do Rzeszy lub na tereny Generalnej Guberni. Z rąk okupanta straciło życie stu mieszkańców Wisły, w tym wielu intelektualistów. Po wojnie nadeszły jednak dla Wisły najlepsze czasy - w 1962 r. otrzymała prawa miejskie i wkrótce rozwinęła się w największy ośrodek turystyczno-sportowy w Beskidzie Śląskim.