Położony na zboczach Pogórza Cieszyńskiego, u ujścia Brennicy i Bładnicy, 25-tysięczny Skoczów jest znany w kraju głównie ze swoich zakładów produkcyjnych. Jednak najstarsze miasto nad górną Wisłą może się pochwalić nie tylko największym na Śląsku Cieszyńskim uprzemysłowieniem, ale także średniowiecznym układem urbanistycznym, XVIII i XIX-wiecznymi zabytkami oraz własnym świętym.

Historia miasta
Przodkiem dzisiejszego Skoczowa jest prehistoryczne grodzisko plemienia Gołęszyców z VII - IX w., którego ślady zachowały się w Międzyświeciu, ok. 2 km na południowy zachód od centrum Skoczowa. Legenda głosi, że w 971 osada "skoczyła" bliżej Wisły, dając początek miastu. W rzeczywistości jednak początki Skoczowa sięgają nieco późniejszych czasów i są najprawdopodobniej związane z działalnością kolonizacyjną księcia cieszyńskiego Mieszka I. Wedle dokumentów leżąca przy szlaku solnym wiodącym z Krakowa na Morawy uzyskała prawa miejskie w 1267 r., chociaż ta data jest obecnie przez historyków kwestionowana. W 1327 r. miejscowość wzmiankował dokument lenny księcia cieszyńskiego Kazimierza I, a Jan Długosz w Dziejach polskich nazwał Skoczów pierwszym miastem nad Wisłą, począwszy od jej źródeł. W XV w. istniały tutaj zamek i kościół parafialny, a w 1470 r. prawa miejskie odnowił i rozszerzył książę Kazimierz II. W czasach średniowiecza i odrodzenia Skoczów rozwijał się jako osada rzemieślniczo-handlowa, zabezpieczony przez książąt cieszyńskich licznymi przywilejami, m.in. prawem targowym (targi odbywały się cztery razy w roku) i milowym. W 1505 r., na prośbę Kazimierza II, król czeski Władysław Jagiellończyk zezwolił mieszkańcom Skoczowa na pobieranie myta moście na Wiśle (6 halerzy od wozu kupieckiego i 2 halerze od wieśniaczego). W l. poł. XVI w. skoczowscy rzemieślnicy poczęli zakładać cechy. Urbarz księstwa cieszyńskiego z 1621 wymienia aż 13 profesji rzemieślniczych uprawianych w Skoczowie, ale najbardziej zasłużyli się tu garncarze, dzięki którym aż do początku XX w. Miasto słynęło jako centrum oryginalnej ceramiki. Kiedy w 1550 r. Skoczów uzyskał prawo do warzenia piwa, postawiono browar mieszczański. Duże znaczenie miała także hodowla bydła i część historyków właśnie z bydłem (starosłowiańskie skot/kocz) wiąże pochodzenie nazwy miasta.

Los jednak Skoczowa nie oszczędzał, zsyłając pożary (największe w latach 1470, 1531, 1713, i 1756), powodzie i epidemie. Po ostatnim z pożarów, który objął całe miasto, Skoczów dzięki pomocy Komory Cieszyńskiej został odbudowany i zmienił oblicze z drewnianego na murowane. Miasto wiele zyskało dzięki korzystnemu położeniu: w 1785 r. Przecięła je droga z Frydka przez Cieszyn do Bielska, a sto lat później linia kolejowa Cieszyn - Bielsko. W połowie XIX w. Zaczął się tu rozwijać przemysł włókienniczy i garbarski, a potem także ciężki. Przemysłowe tradycje są obecnie podtrzymywane przez działające w mieście zakłady garbarskie "Skotan" (założone w 1895 r.), produkujący kapelusze "Polkap" (dawna firma "Huckels Sohne" z 1924 r.), zakład produkcji koców "Pledan" (1895), odlewnię "Teskid Poland", Zakłady Kuźnicze (1968) oraz zakład produkcji wyrobów cukierniczych "Inda" (1990).